Blog item

Operatiedatum en School!

Even weer een update, we kregen weer veel berichtjes hoe het nu gaat. Wat ongelofelijk bijzonder om te merken dat iedereen weer zo meeleeft. Tegelijk is het zo confronterend. Weer een blog, weer spanning, weer continu 'sterkte' horen aan het einde van een gesprek. We hadden zo gehoopt dat de heftige periodes voorbij zouden zijn...

Gideon gaat sinds Januari naar school. Op de eerste dag nam hij al afscheid zonder moeite en kwam hij enthousiast thuis. Hij komt goed mee in de klas en hij heeft het enorm naar zijn zin, wat zijn we daar blij mee! 

 

Drie weken geleden (net na het plaatsen van het vorige blog) begon Gideon weer veel te spugen 's avonds en 's nachts en dit heeft twee weken geduurd. Gelukkig gaat het sinds vorige week Zondag echt weer veel beter en heeft hij zoveel meer energie. De sondevoeding helpt enorm en zijn gewicht begint weer te klimmen. We bidden en hopen dat hij nog veel sterker gaat worden voor de operatie. 

Inmiddels is de datum van deze dag ook bekend. Maandag 20 februari wordt hij opgenomen in Nijmegen en hebben we allerlei voorbereidende afspraken. En dinsdag 21 februari staat de OK om 8.00u gepland. We hebben het er met Gideon over gehad en we hebben geprobeerd in kindertaal uit te leggen wat de dokter gaat doen en dat begreep hij wel. Tegelijk vindt hij het nu al spannend. Hij kwam laatst 's morgens bij ons in bed gekropen om te vragen of we voor hem wilden bidden dat de dokters hem geen pijn gaan doen. Wow, dat kwam even binnen...

Ik ben afgelopen maand een beetje 'ingestort'. Het feit dat we David verloren zijn, Gideon vaak op het randje van de dood heeft gelegen en dat het nu weer heel spannend gaat worden, is mij te veel geworden. Het enige wat me nog lukte was alles thuis draaiende houden, met de zorg voor Gideon (en ziekenhuisbezoeken) erbij. Dingen naast 'thuis' lukken vaak niet meer. NathanaĆ«l is ook wat emotioneler dan anders. Hij schiet regelmatig vol als het over Gideons situatie gaat en de onzekerheid is ook voor hem heftig.

Zoals altijd willen we helemaal niet dramatisch doen, maar we willen wel eerlijk zijn hoe het gaat. Want het is gewoon een bizarre situatie waar we in zitten, al 5 en een half jaar. Nooit echt rust gehad, geen stabiliteit, nooit genieten zonder limiet, zo vaak afspraken afzeggen en het ergste van alles: je zoon zien lijden, keer op keer. 


Tegelijk beseffen we dat er situaties in Nederland en in de wereld zijn die vele vele vele malen heftiger zijn. Dan zijn we dankbaar dat we al 4 jaar van onze zoon mogen genieten en dat God ons zo gezegend heeft met elkaar.

En daar willen we van genieten. We gaan ervoor en zetten onze schouders er onder. Gelukkig niet met z'n drietjes, maar samen met God en alle lieve mensen die om ons heen staan!